Vijftig Tinten....

Ja, ook ik heb vijftig tinten grijs gelezen. Ik geef het toe. Met schroom. En dat vind ik heel gek. Ik vraag me af waarom ik het niet gewoon toegeef. Ik was laatst op een congres met collega's en daar werd en plein publique gevraagd wie de boeken van vijftig tinten had gelezen. Er gingen veel handen de lucht in maar niet die van mij. Ook niet die van mijn collega's, trouwens. Terwijl ik eigenlijk wel zeker weet dat...
Sinds die nascholing houd mij één vraag bezig: "Waarom vertel ik niet dat ik deze boeken gelezen heb?"  Is het omdat "iedereen" deze boeken heeft gelezen en ik dan dus niet? Want dat is jarenlang mijn credo geweest. Ik heb me zelfs bij het samenstellen van mijn literatuurlijst voor het eindexamen Nederlands daar lelijk mee in de vingers gesneden. Geen uitstreksel wat mij kon helpen. De boeken die ik las, waren nog niet beschreven. Kon dus alles zelf doen.Of is dat vanwege het lage allooi van deze boeken? Een bestseller wordt vaak een bestseller als er flink over sex te lezen valt. Ik vind Nederland geen lezende natie maar als het lekker platvloers en makkelijk te lezen is, zijn hele volksstammen aan het lezen.Geef ik niet toe omdat ik niet bij die schare lezers wil horen? Of  geef ik niet toe omdat deze boeken redelijk pornografisch zijn? En dat het "not done" is om op een kringetjes-verjaardag uit te wijden over die ene pornofilm die je laatst gezien hebt. Wat bij de laatste "James Bond" wel kan. Praat ik daarom niet over vijftig tinten? Sex hoort bij het leven, sterker nog het houd de bevolking in stand en je relatie leuk. Maar er zo over praten?

In dit land staat tolerantie op nummer één op de lijst van de verworven rechten. Alles wordt besproken, de laatste levensdagen van een terminaal zieke, wat te doen als je partner een schuinsmarcheerder blijkt te zijn, hoe je van je schulden af moet komen. Hoe we de kinderen opvoeden, wat we ze te eten geven en hoe diep iemand door het stof gaat als hij moet afvallen. Maar in de schaduw van die tolerantie blijft toch het taboe op dezelfde plaats te staan. Daar valt het melden van kindermishandeling door je buren onder, wat je salaris is en en op wie je stemt. En blijkbaar dus ook het lezen van vijftig tinten grijs, donkerder en vrij. Niet voor iedereen, gezien de handen die naar boven schoten bij de vraag op het congres. Maar toch wel voor velen... Concluderend denk ik dat dat ook de kracht van deze bestseller is.