Oei, het is nu twee maanden geleden dat ik voor het laatst een recensie heb geschreven. Ga nu niet denken dat ik niets meer gelezen heb! Ik heb in de twee maanden zes boeken gelezen. Twee boeken van Marianne Frederiskson, een boekje van Marion Pauw, een boek over het lot van een Iraans meisje, een biografie over Caligula en De kinderen van Moeder Aarde van Thea Beckman. Natuurlijk zijn wij ook vakantie geweest en heb ik daar wat gelezen. Maar zes boeken in twee maanden? Er zijn mensen die lezen zes boeken in een jaar en die vinden lezen ook leuk. Maar is het lezen voor mij nog leuk? Of is het een eerste levensbehoefte? Waarom lees ik eigenlijk?
Als ik terug ga naar het eerste begin, de blokboekjes van Pim en Wim. De eerste leesboekjes die ik zelf thuis had. Dagelijks las ik ze door en nog herken ik de tekst als ik er weer één in mijn handen krijg. Ik kreeg daar achteraf beschouwd toch wel een magisch gevoel van. Die woorden die zich vormden onder mijn ogen en in mijn hoofd. Toen ik zes was, werd ik door mijn vader meegenomen naar de bibliotheek. Ik zie mijn vader nog voorover buigen naar mij, spreidde zijn arm uit naar de kinderboeken. Hij sprak daarbij de volgende woorden: "Kijk, meisje, deze boeken mag jij allemaal gaan lezen." Ik volgde zijn blik en zag al die boeken. Een sinterklaasgevoel kwam in mij op. Al die boeken? Mag ik ze allemaal lezen?
Achteraf kun je zeggen dat er een wereld open ging. Mijn leeshonger werd gevoed nooit gestild. Ik had nooit genoeg. Drie tot vier boeken per week gingen er door. Zoals mijn moeder de wekelijkse boodschappen deed, ging ik naar de bibliotheek.
Eigenlijk is dat niet opgehouden. Ik las alles wat op mijn pad kwam. Ook zocht ik natuurlijk de onderwerpen uit die bij mijn ontwikkeling hoorden. Heb samen met een vriendin heerlijk gelachen bij een boekje over de ontluikende sexualiteit. Op de middelbare school ben ik overgestapt naar de literatuur en ik voelde dat ik puzzels in mijn handen had. Boeken waar je over na kon denken. Dat betekende praktisch gezien: op het moment dat ik geen boek in mijn handen kon houden vanwege school, fietsen of sport ik kon nadenken over het verhaal wat ik gelezen had. Ik heb boeken verslonden over het gezinsleven, voornamelijk dan de streekromans. Maar ja, het echte leven is anders. Nu lees ik boeken die me aangeraden worden, die mijn interesse trekken vanwege het onderwerp of alles van die ene schrijver. Op vakantie neem ik boeken mee die qua onderwerp bij het land liggen waar we heen gaan. Sfeerlezen noem ik dat.
Ik denk dat, om de vragen van aanvang te beantwoorden, dat lezen een eerste levensbehoefte voor mij is. Er is een periode geweest van drie maanden waarin ik niet las.Dat waren de eerste drie maanden na het overlijden van mijn moeder. Als ik lees, zit ik goed in mijn vel. Gaan mijn gedachten niet alle kanten op en is er rust in mijn hoofd. En dat is essentieel voor een vrouw met een man, vier kinderen en twee banen. En vind ik het lezen nog leuk? Ja, ik vind het nog steeds bijzonder om een boek open te slaan. De woorden op de bladzijden te lezen en mee te gaan in het verhaal. Zittend op de bank, liggend in bed of roerend in de soep en dan meegaan in het leven van een ander. Bij het sluiten van het boek ben ik weer opgeladen. Tot ik natuurlijk dat boek weer tegenkom....
