Het is 09.00 uur en er ligt een lege dag voor me! Dat is bijzonder: een dag zonder afspraken. Nou ja, de kinderen zijn bijna allemaal naar school en die ene, die nog thuis is, gaat zo. De wasmachinemonteur stond al vroeg voor de deur en is na het vervangen van de koolborstels weer vertrokken. De wasmachine snort weer. De oude kleding voor de inzameling op school ook afgeleverd. En vannacht moet ik werken.
Maar er zit een behoorlijk gat tussen uiterlijk om 09.00 kleding afleveren en om 23.00 uur nachtdienst. En nu komt de hamvraag: wat ga ik met die zeldzame dag zonder afspraken doen? Heel af en toe gebeurd mij dit wel eens. Zo'n loos uurtje of met wat meer geluk een loos middagje. Maar wat gebeurd er dan?
Het valt stil in huis, de koffie geurt en ik denk: "even een kopje koffie op de bank. De was kan zo wel opgevouwen worden net als de tafel afruimen. Even genieten van de stilte"
Ik zit daar met die koffie en ik blijf daar zitten met die koffie. En ik doe niets....
Er zijn momenten dat ik in mijn drukke dagen hardop verzucht dat ik behoefte heb aan rust. En dat als ik, mocht dat gewoon één keer lukken, een boek zal pakken; een flinke wandeling zal maken of die ene film bekijken. Gewoon even lekker iets voor mijzelf! Even niet meer dat gejaag en gejakker!
Maar als het moment daar is, doe ik niets. Helemaal niets. Verdoofd van de stilte om mij heen. Overweldigd door de legio mogelijkheden die voor mij opdoemen. Wat kan ik allemaal niet doen met dit uur? De was? Nee. Tafel afruimen? Nee. Even lekker door het huis rauzen? Nee. Filmpje? Nee. Nagels lakken? Nee. Rondje hardlopen? Te weinig tijd. Boek? Zou kunnen. Nog meer koffie? Ja!
En dan is het moment voorbij. Als ik wakker wordt uit mijn verdoving hoor ik de achterdeur opengaan. Het gebabbel van mijn dochters snelt voor hen uit. Ze zijn er weer. De kamer vult zich weer met hun vrolijke herrie. Als laatste stapt mijn liefhebbende echtgenoot binnen. Trots dat hij me dat uurtje toch maar mooi even gegund heeft. "Dag schat, was het lekker? Even niets?" Braaf antwoord ik: Ja, het was heel fijn. Hebben jullie het ook leuk gehad ?" Om vervolgens de hele avond met een katerig gevoel weer bezig te zijn met alles wat er van een werkende moeder verlangt wordt.
Maar door schade en schande word men heel snel wijzer. Ik weet nu beter. Voor dat ik met die koffie weer op de bank beland, maak ik een plan. Ik bedenk me nu: "Waar heb ik zin in? Hoe voorkom ik de kater? Ga ik naar buiten omdat het mooi weer is? Heb ik een boek dat roept? Zet ik de computer aan? Waar heb ik zin in?
En dan komt het op zijn pootjes terecht. Mijn kater is een spinnende poes geworden. Mijn plan voor vandaag: "Heerlijk" in mijn dooie eentje in alle stilte met mijn emmertje met sop alle hoeken en gaten induiken waar ik door de hectiek van alle dag nooit en te nimmer kom! Geen radio, geen t.v., geen social media of smartphone. Gewoon op de sokken door het huis heen. Lekker!
Zo mijn plan is getrokken, nu eerst koffie....
