Ik heb dit boek gepakt omdat Saskia van Noort behoorlijk goede kritieken krijgt in de media. Eigenlijk zijn het niet de recensie's die haar bekend maken maar haar persoonlijkheid. Er wordt veel over haar geschreven en ze is vaak terug te vinden op de jetset. Is het daarom dat haar boeken zo aangeprezen worden? Omdat ze bekend is? Ik vind eigenlijk dat het werk dat zij maakt goed moet zijn om een goede indruk te maken. Niet haar innemende persoonlijkheid. Het gaat toch om haar werk en niet om welke jurk ze draagt tijdens een premiére van een film? Maar goed ook ik ben er door besmet en pakte daarom toch dit boek.
Het verhaal gaat over een vrouw die haar relatie verbreekt omdat hij te beklemmend zou zijn. De vakantie naar Ibiza, die al geboekt was, stond kort daarop gepland. Daarom is de hoofdpersoon met een vage vriendin gegaan. En dan geht's loss! Ze gaat roken en drinken alsof het een lieve lust is! De grote feesten en de drugs worden gezocht en gevonden. Het out-gaan en de losbandigheid vieren hoogtij. Dan komt er een andere Nederlander in beeld die voor zijn eigen verslaving vrouwen moet drogeren, verkrachten en vermoorden.De vriendin ziet de afloop van zo'n sessie en de moordenaar moet haar dus wegsluizen. Dorien, hoofdpersoon, uiteraard op zoek met hulp van een Nederlander die op Ibiza woont. Uiteindelijk vinden ze elkaar, de climax en een trouwerij. Diepe zucht.
Vond dit verhaal niet fijn om te lezen. Het ging over losbandigheid, drugsgebruik en het vinden van een goede relatie. Man of vrouw, om het even. Het staat mij tegen dat Dorien, wat trouwens wel een goed gekozen naam is, van ene op het andere moment alle goede raad van haar ouders in de wind slaat. Ze stapt bij Jan en alleman in de auto. Rookt, drinkt dat het een lieve lust is. Gaat constant in discussie met haar zelf en doet dan vervolgens precies het verkeerde. Ik werd er soms een beetje moe van. Maar ook omdat mijn eigen gevoel en opvoeding in de weg zaten. "Stap niet in die auto" "Hou op met tegen jezelf te praten maar handel!" De superlatieven waren niet van de lucht.
Ik denk dat Saskia van Noort net zo hard heeft gewerkt aan dit verhaal dan aan haar andere boeken. Vind het dan ook niet prettig om zo erover te schrijven maar het moet ook eens gezegd worden. Wat ik wel leuk vond aan het boek. Er stond achterin een boekenlijstje met eerder geschreven werk. Daar zag ik 40, een non-fictie boek staan. Kijk, nu ben ik toch weer nieuwsgierig geworden! Omdat 40 worden een vrouw toch wel bezig houd. Ben benieuwd hoe zij dit ervaren heeft.
