Heb onlangs een boek gekregen met een rijtje twitteradressen voorin. Of ik het wilde lezen en dan weer doorgeven. Het ging om Het Geheim van David Baldacci. Oeff. Wat nu? Een boek lezen is niet zo moeilijk maar dan weer iemand vinden die daar ook iets mee doet. Da's lastiger.
Ok, eerst maar lezen dus. Een Amerikaanse schrijver in amerikaanse stijl. Alles is groter, dieper, erger, slimmer, mooier en sneller dan..... Wat een superlativen! Natuurlijk zat de hoofdpersoon onschuldig in het gevang. Natuurlijk had ze niet meer dan een zus en een slechte moeder als next of kin. En natuurlijk was ze zo slim om haar eigen zus niets te vertellen over haar onderzoekspraktijken. Ook loste ze de misdaad in een zucht op. Zoo slim! En passent zorgde zuslief, hoofdcommandant van de politie, ook voor puissant rijke werkgever, die de meestkansarme tienermoeders mèt gehandicapt kind de kans van hun leven ging geven, voor onze hoofdpersoon. Maar dat was bijzaak.
Wat was er leuk aan dit boek? Ik heb werkelijk geen idee. Dat het in iedere crimi op tv te zien is en dat het dan in een uur opgelost is. Gaat een stuk sneller dan je door een boek heen wurgen.
Houd me ten goede, de schrijver doet zijn stinkende best en zet een leuk verhaal op. Maar voor mij hoeft dat niet in een boek. Dit boek nogmaals lezen doen we toch niet. Immers de clou is al bekend. Ik smul van dit soort verhalen op de tv. Lekker snel en lekker makkelijk.
Maar als we het boek toch niet nog een keer gaan lezen? Wat doe je er dan mee? Juist door geven aan iemand anders. Wie twittert en leest er mee?
