Geen vrienden

Laatst heb ik van de bibliotheek het boek "De gevangene van de hemel" van Carlos Ruiz Zafon geleend. Dit is een derde deel van een reeks boeken over het leven in Spanje in de jaren '50. Al eerder heb ik het boek "de schaduw van de wind" gelezen. Dat was geen groot succes.
Maar goed, veel mensen zijn lovend over deze boeken en ik wilde meneer Zafon nog een kans geven.
"De gevangene van de hemel" gaat over een gevangenis waar in de tijd van grote onrust in Spanje politieke gevangenen, mensen met een mening, schrijvers, dokters en "gewone" boeven bij elkaar komen. De cellen zijn middeleeuws uitgerust en regelmatig wordt er gemarteld en sterven er gevangenen. Zelfs de cipiers lijken gevangen genomen. De directeur is een kwaadaardige intellectueel die eigenlijk schrijver wilde worden. Zie hier de ultieme situatie om elkaar naar het leven te staan. Het duurde even voor ik er achter kwam wat de titel van dit boek betekende. Maar de hemel is de gevangenis die op een hoge berg staat en over de stad "Barcelona" uit kijkt.
Zafon is een goede verteller, ik zat helemaal in het verhaal. Maar uiteindelijk begreep ik helemaal niet wat hij wilde zeggen met dit boek. Die titel?? En dan twee verhaallijnen met een flashback van jewelste. Ik was de weg kwijt.
Ieder ander zal vast meer van hem begrijpen maar mijn conclusie is dat Carlos Ruiz Zafon en Marion Vervoort-Jongeneel geen klik hebben, geen vrienden zijn.
Jammer maar helaas. Op naar het volgende boek.