Wel twee boeken!

Net als vroeger, lekker veel boeken verslinden. Deze week twee boeken: De Marathonloper van Abdelkader Benali en Zondagavond van Vonne van der Meer. Twee zeer uiteenlopende schrijvers dat is wel duidelijk. Maar daar hoef ik me als lezer niet aan te storen. Het is ook juist leuk om van de ene naar de andere schrijver te switchen.
Ik heb als eerste De Marathonloper gelezen. Ik werd nieuwsgierig, zowaar mijn naam aagje is, naar het boek omdat ik zelf ook hardloop. Nu heb ik helemaal geen aspiratie om de marathon te doen. En dat is door het lezen van dit boek ook niet gekomen. Maar ik wilde wel weten wat iemand bezielt om dit wel te doen. Nog is het me niet helemaal duidelijk. Want Abdelkader omschrijft een helse tocht met pijnen in alle delen van het lichaam. Gelukkig wisselen ze zich wel af. Maar zoals een goede loper betaamt, hij gaat door. Iedere kilometer, één hoofdstuk. In de marathon maak je natuurlijk iedere kilometer bewust mee. Nu als lezer dus ook. Hij rent om die ene loper voor hem te pakken, hij rent om zich te bewijzen. Maar als kind had hij te maken met een vader met loszittende handen. Toen rende hij weg voor de pijn. Nu heeft hij te maken met rennen met pijn. Story of his live? Rennen wordt geassocieerd met pijn door Benali. Heel lang dacht ik dat de loper voor hem een fictieve persoon was. Een onzichtbare vriend die hem door de pijn zou heen trekken. Maar later bleek dat hij wel degelijk bestond en dat hij zelfs het huwelijk van Abdelkader bedreigde! Maar dat deed het rennen ook! Bijzonder boek dat mij in ieder geval heeft geleerd dat hardlopen niet voor lichamelijke ontspanning maar voor geestelijke ontspanning is. Rennen is fijn, pijn is fijn.

Als tweede was Zondagavond van Vonne van der Meer aan de beurt. Ik heb al eens eerder iets gelezen van haar en dat is goed bevallen. Duidelijk schrijfstijl maakt het verhaal goed te lezen. Dit boek gaat over de gebeurtenissen van zomaar een zondagavond, weliswaar met verstrekkende gevolgen tegenover een dag in de oorlog waarin het leven van een kind gered wordt. Het kindje is een joods meisje dat door Auke (verzetsnaam) weggebracht wordt naar een onderduikadres. Op het station worden ze aangesproken door een Duitse soldaat. Auke weet te ontkomen omdat een andere Duitse soldaat een afleidingsmanouvre inzet. Auke maakt er dankbaar gebruik van. Om het verhaal heldhaftiger te maken dan het is, verminkt Auke zichzelf in het gezicht. Een litteken dat heel erg aanwezig is in zijn aangezicht. Hij schaamt zich eigenlijk voor zijn daad. Maar het verhaal neemt zijn eigen weg. Auke kan niet meer terug.  Het meisje blijft in leven en komt nog altijd bij Robert. De echte naam van Auke. Zij is opgegroeid bij verschillende pleegouders en na de oorlog is Robert een "soort oom" geworden.
Robert heeft al jaren last van zijn oorlogsverleden. Op die zondagavond wil hij het toch met zijn dochter bespreken. Zijn dochter heeft geen tijd en vertrek vrij snel. Hij schrijft haar een brief met daarin zijn oorlogsverleden. Het joodse meisje Mia komt langs en hij verteld het haar wel. Later die avond krijgt Robert een hersenbloeding en ligt in coma. Hij kan niets bewegen maar hij kan wel denken en luisteren. Nieuwsgierig geworden? Pak het boek! Zeker voor zo'n zomeravond in de tuin is het een heerlijk boek. Niet ingewikkeld maar duidelijk omschreven en als je het boek dicht doet, is er nog genoeg stof tot nadenken.

Ik had van Vonne van der Meer als eens iets gelezen maar van Abdelkader Benali niet. Ik heb nu een boek van hem: "de stem van mijn moeder" Mijn nieuwsgierigheid naar hem is geboren en inmiddels is na het overlijden van mijn moeder, mijn gevleugelde uitspraak: "Ik hoor mijn moeder..." Dit roep ik als er iets gebeurd waar mijn eigen moeder een duidelijke mening over had.