Dit boek is een aanrader als je Het Achterhuis van Anne Frank hebt gelezen. En wie heeft dat nou niet? Anne vertelt in haar dagboek over haar leven op een onderduikadres. Ze schrijft over haar ouders en zus, over de medebewoners van het achterhuis. Over haar angsten en gevoelens. Haar puberteit die ondanks alles toch door zet. De puberteit die ze doormaakt met Peter.
Sharon Dogar vertelt namens Peter zijn verhaal. Het past naadloos in het verhaal van Anne. Zijn belevenissen in het achterhuis, op de zolder en met de andere bewoners door zijn ogen gezien. Het geeft een mooi compleet beeld van het leven in het Achterhuis. Het enige verschil is dat het verhaal van Anne echt is. Het verhaal van Peter is gebaseerd op het dagboek van Anne en de gedachten van de schrijfster zelf. Maar het klinkt allemaal zo vanzelfsprekend dat de lezer dat toch een beetje vergeet. Voor mij is de sterfscene van Peter de mooiste passage in het boek. Hij is overleden vlak voor het einde van de oorlog in een ander kamp dan dat van Anne. Waar Peter is gestorven is wel gedocumenteerd en dus zo beschreven in het boek. Het uiteindelijke sterven is zo mooi omschreven wat Peter gedacht en gevoeld zou kunnen hebben op het moment van zijn dood. Pakkend en smaakvol, zo ver als je van smaakvol kan spreken bij een sterfgeval.
Voor mij persoonlijk, komt dit boek naast dat van Anne in mijn boekenkast te staan. Opdat we nooit zullen vergeten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten