Wow, dit is hele andere koek. Isabel Allende staat, voor mij, voor lyrisch geschreven teksten met veel gevoel voor humor en spiritualteit. Dit boek is rauw, gaat heel diep onder in de zelfkant van de maatschappij. Doet soms pijn om het te lezen. Vroeg me regelmatig af hoe Isabel aan deze wijsheden is komen. Want ik weet niet hoe iemand zich voelt die verslaafd is aan drank, drugs en pillen. En ook nog eens alles tegelijk. Hoe het voelt om meer dan alleen te zijn. Om acties te ondernemen waar je echt niet trots op bent om aan je drugs te komen. Ook niet als je een drugsverslaafde bent. Hoe weet ze hoe het voelt om in een overdosis te raken? Ik hoop niet proefondervindelijk. Maar zoals ze het omschrijft lijkt dat wel zo.
Toen ik me steeds vaker ging afvragen waar deze ellende allemaal heen ging, kwam het oude zeer van Isabel zelf naar boven. De coupe die gepleegd is op haar oom Salvador Allende. De coupe die er voor zorgde dat Generaal Pinochet aan het roer kwam. De man die ervoor zorgde dat er duizenden, tienduizenden mensen ontvoerd, gemarteld en vermoord werden. Op de meest gruwelijke wijze. Dat wat Maya Vidal in haar negende schrift schrijft is van het zelfde kaliber als wat haar grootvader in tijden van de coupe meemaakt. Maya in de hedendaagse tijd, zelfs de dood van Michael Jackson komt voor. En Manuel Arias, de grootvader, in de zijne. Manuel is ontvoerd en gemarteld, opgesloten in een hele kleine ruimte voor weken. En dan blijkt dat leed op welke manier dan ook geleden, hetzelfde effect bij mensen heeft. Liefde is universeel maar pijn is dat ook.
Uiteindelijk heeft Isabel het toch op de haar bekende manier afgemaakt. En dan sla je het boek toch weer met een zucht dicht.
Isabel, bedankt en ik wacht geduldig op het volgende boek.....
Wow, ik zet hem op mijn favorietenlijstje voor de volgende vakantie.
BeantwoordenVerwijderen